ارتودنسی نامرئی | بیماری

سلامتی

ارتودنسی نامرئی

مرتب کردن دندونا با اعمال نیرو بر اونا و هدایت به مکان مناسب در قوس دندانی انجام میشه…
 
ارتودنسی نامرئی یعنی چه؟
 این اعمال نیرو عموما به وسیله دستگاه های ارتودنسی ثابت تشکیل شده از سیم (وایر) و براکت یا گیرهایی که روی دندونا قرار می گیرن، انجام می شه. این دستگاه ها معمولا از جنس استینلس استیل (فولاد زنگ نزن) هستن که شکل ظاهری اونا بدیش اینه از طرف خیلی از بیماران موردپسند نیس…

 از این رو سازندگان دستگاه های ارتودنسی مبادرت به ساخت دستگاه هایی با نمای ظاهری مناسب تر و جلب توجه کمتر خصوصا هنگام لبخند زدن (براکتای شفاف) افراد کردن طوری که پس از سال ۱۹۷۰ میلادی با ساخت براکتای شفاف اندازه بیماران ارتودنسی ۲۵ درصد زیاد شد. با این وجود ظاهر سیم هنگام لبخند پیدا بود، هم اینکه دستگاه های شفاف هم به طور کامل از نظر مخفی نمی مونه.

واسه رفع این مشکل دستگاه های ارتودنسی ثابت لینگوالی یا دستگاه های ثابتی که روی سطح داخلی یا پشت دندونا قرار می گیرن، ساخته و عرضه شدن. در سالای گذشته با پیشرفت تکنولوژی دستگاه های لینگوالی جور واجور و مناسب تری نسبت به شکلای جور واجور اولیه ساخته و ارائه شدن.
نوع دیگه وسایل ارتودنسی به اصطلاح نامریی دستگاه هاییه که از صفحات پلاستیک نامرئی یا بی رنگ ساخته می شه. موارد به کار گیری این دستگاه ها در بیماران بزرگسالیه که تمایلی به به کار گیری دستگاه ثابت ندارن.

این دستگاه با دو روش مکانیکی و لابراتوری ساخته می شه. در روش اول در هر جلسه مراجعه مریض، تنظیم دستگاه باید به وسیله دندون دکتر معالج انجام گیرد. چون این روش وقت گیره معمولا دندون پزشکان از اون استقبال نمی کنن. روش دوم، روش لابراتواریه در این روش واسه ساخت دستگاه به تکنولوژی بالا و طراحی رایانه ای نیازه. واسه ساخت این دستگاه، دندون دکتر پس از قالب گیری دقیق اونو به لابراتوار مخصوص می فرسته . در اونجا از قالب جفت و جور شده، اسکن رایانه ای گرفته می شه و واسه تایید پایانی پیش دندون دکتر معالج فرستاده میشه.

مرحله بعدی ساخت چند دستگاه متوالی با توانایی جابه جایی ۲۵ درصد میلی متر حرکت دندانی است. مثلا واسه جابه جایی ۵ میلی متری یه دندون به ۲۰ دستگاه متوالی نیازه. هر کدوم از این دستگاه ها به مدت ۲ هفته استفاده و فقط هنگام غذاخوردن، مسواک زدن و به کار گیری نخ دندون از دهن خارج می شن. در بعضی موارد که دندونای مرتب شده تامین کننده خواسته زیبایی مریض نیس. دوباره از مریض قالب گیری شده و سری جدیدی از دستگاه ها ساخته می شن. این روش از بعضی جهات دارای کمبودهایی مانند محدودیت در حرکت دندونا و گرون بودن ساخت این دستگاه هاست. چون الان واسه ساخت لابراتواری این دستگاه ها به ارسال قالب جفت و جور شده مریض به لابراتوارای بیرون مرز کشور نیازه.

منبع:سیمرغ
ویرایش و خلاصه کردن:

 از این رو سازندگان دستگاه های ارتودنسی مبادرت به ساخت دستگاه هایی با نمای ظاهری مناسب تر و جلب توجه کمتر خصوصا هنگام لبخند زدن (براکتای شفاف) افراد کردن طوری که پس از سال ۱۹۷۰ میلادی با ساخت براکتای شفاف اندازه بیماران ارتودنسی ۲۵ درصد زیاد شد. با این وجود ظاهر سیم هنگام لبخند پیدا بود، هم اینکه دستگاه های شفاف هم به طور کامل از نظر مخفی نمی مونه.

واسه رفع این مشکل دستگاه های ارتودنسی ثابت لینگوالی یا دستگاه های ثابتی که روی سطح داخلی یا پشت دندونا قرار می گیرن، ساخته و عرضه شدن. در سالای گذشته با پیشرفت تکنولوژی دستگاه های لینگوالی جور واجور و مناسب تری نسبت به شکلای جور واجور اولیه ساخته و ارائه شدن.
نوع دیگه وسایل ارتودنسی به اصطلاح نامریی دستگاه هاییه که از صفحات پلاستیک نامرئی یا بی رنگ ساخته می شه. موارد به کار گیری این دستگاه ها در بیماران بزرگسالیه که تمایلی به به کار گیری دستگاه ثابت ندارن.

این دستگاه با دو روش مکانیکی و لابراتوری ساخته می شه. در روش اول در هر جلسه مراجعه مریض، تنظیم دستگاه باید به وسیله دندون دکتر معالج انجام گیرد. چون این روش وقت گیره معمولا دندون پزشکان از اون استقبال نمی کنن. روش دوم، روش لابراتواریه در این روش واسه ساخت دستگاه به تکنولوژی بالا و طراحی رایانه ای نیازه. واسه ساخت این دستگاه، دندون دکتر پس از قالب گیری دقیق اونو به لابراتوار مخصوص می فرسته . در اونجا از قالب جفت و جور شده، اسکن رایانه ای گرفته می شه و واسه تایید پایانی پیش دندون دکتر معالج فرستاده میشه.

مرحله بعدی ساخت چند دستگاه متوالی با توانایی جابه جایی ۲۵ درصد میلی متر حرکت دندانی است. مثلا واسه جابه جایی ۵ میلی متری یه دندون به ۲۰ دستگاه متوالی نیازه. هر کدوم از این دستگاه ها به مدت ۲ هفته استفاده و فقط هنگام غذاخوردن، مسواک زدن و به کار گیری نخ دندون از دهن خارج می شن. در بعضی موارد که دندونای مرتب شده تامین کننده خواسته زیبایی مریض نیس. دوباره از مریض قالب گیری شده و سری جدیدی از دستگاه ها ساخته می شن. این روش از بعضی جهات دارای کمبودهایی مانند محدودیت در حرکت دندونا و گرون بودن ساخت این دستگاه هاست. چون الان واسه ساخت لابراتواری این دستگاه ها به ارسال قالب جفت و جور شده مریض به لابراتوارای بیرون مرز کشور نیازه.

منبع:سیمرغ
ویرایش و خلاصه کردن:

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *